عصر ایران – پس از گذشت روزها از تبادل نظر میان مذاکره کنندگان ایران و آمریکا از طریق میانجیگران، سرانجام یادداشت تفاهم 60 روزه ای به دست آمد که بیشتر چارچوبی برای پیشبرد مذاکرات بین دو کشور است.
صدا و سیما جزئیاتی از متن این توافق نامه منتشر کرد که عمدتا بر بازگشایی تنگه هرمز و رفع محاصره دریایی متمرکز است تا در طی 60 روز این توافق، دو طرف به مذاکره بر سر مسائل اصلی فی مابین یعنی برنامه هسته ای، دارایی های بلوکه ایران، اورانیوم 60 درصد و تضمین به عدم حمله آمریکا به ایران بپردازند.
با این حال هیچ یک از طرفین به طور رسمی دستیابی به توافق را اعلام نکرده اند. چرا؟
تازه ترین اخبار حاکی از آن است که این یادداشت تفاهم هنوز از سوی مقامات ایران و آمریکا امضا نشده است.
در آمریکا این یادداشت تفاهم باید به امضای رئیس جمهوری، دونالد ترامپ برسد که به نوشته اکسیوس هر چند به آن تمایل دارد اما هنوز آن را امضا نکرده است.
در سوی ایران موضوع مبهم تر است. هنوز کسی به یقین نمی داند که یادداشت تفاهم 60 روزه با امضای چه مقامی رسمیت یافته و اجرایی می شود. آیا همچون آمریکا رئیس جمهور پزشکیان باید آن را امضا کند یا با امضای قالیباف رئیس تیم مذاکره کننده رسمیت می یابد.
با این هم در سمت ایران یک مساله واضح و مبرهن است؛ این یادداشت تفاهم تنها پس از تایید مقام رهبری جمهوری اسلامی، آیت الله مجتبی خامنه ای به مرحله امضای نهایی و رسمیت می رسد.
در تازه ترین خبر ها یک رسانه اسرائیلی ادعا کرد که متن توافق، تایید رهبری ایران را نگرفته است.
انتشار این خبر از سوی i24 به این خبر تسنیم که “برخلاف ادعای غربیها، متن تفاهمنامه احتمالی تا این لحظه نهایی و قطعی نشده است”، قطعیت بیشتری می بخشد. چه متن تفاهم نامه تنها در صورت “قطعی شدن”، یعنی گرفتن تایید رهبری است که می تواند به امضای مقام رسمی کشور- احتمالا رئیس جمهور – برسد و “نهایی” شود.
آنچه که در این مرحله ملموس و آشکار است تمایل و نیت مثبت هر دو کشور به دستیابی به توافق و پایان مخاصمه است؛ به عبارت دیگر ، نیت توافق وجود دارد و امید میرود پیش از آن که درگیری های محدود – از آن دست که در دو شب گذشته رخ داده – به ازسرگیری دوباره جنگ منجر نشده، به زودی از مرحله نیت به مرحله عمل درآید.
دیدگاهتان را بنویسید