روزنامه اطلاعات نوشت: بی‌تردید، لاریجانی یکی از نمادهای عقلانیت و اعتدال در سیاست کشور و صاحب تجربه‌های گرانبهایی بود که کمتر کسی در عرصه‌های مختلف سیاسی، نظامی، مدیریتی، قانونگذاری، وزارت و بالاخره، دبیری شورای امنیت ملی می‌توانست کسب کرده و از آن بهره‌مند باشد.
از دست رفتن و شهادت او در بمبارانی که قصابان تل‌آویو به واسطه جاسوسان نفوذی انجام دادند، از بزرگترین خسارت‌ها به سیاستگری و مدیریت عالی کشور در این شرایط بحرانی بود. روزی پرونده این جنایت و خیانت بزرگ باز خواهد شد و عوامل و نتایج شهادت علی لاریجانی بر تاریخ و مردم گشوده می‌شود.
اما آنچه میراث او بود، عقل و سکون در سیاست و تکیه بر کیفیت والایی از دیپلماسی و مذاکره در هنگامه نبرد با خصم بود. او سیاست را امری پویا می‌دانست که می‌تواند در تمام لحظات خاموش صلح یا پرهیاهوی جنگ، جاری باشد.
آنچه ملت‌ها و دولت‌ها را در تعامل و تداوم با یکدیگر می‌تواند متوازن سازد و از نابودی و خسارات بیش از حدّ تحمل بشریت جلوگیری کند، دیپلماسی است.لاریجانی، سخنور و عقل‌گرا بود. آرام و اهل استدلال و منطق و مذاکره، در عین حال سرسخت و در دفاع از مواضع درست و اصیل خود و سرزمین و آرمانهای خویش کوشنده و بردبار.
در آخرین نوشته‌های کوتاه او، پاسخ‌های دندان‌شکن به دشمن غدار داده می‌شد، اما پروژه بزرگی هم برای پیش‌بردن دیپلماسی در کنار رزمندگان میدان داشت که می‌توانست گامهای بلندی در مواجهه با هیئت‌های مقابل محسوب شود و انعطاف و تحوّل در دیدگاه‌ها و خواست‌ها به وجود آورد، به نحوی که موازنه‌ای آشکار در تراز منافع ملی ایران تأمین شود و تضمین لازم برای آرامش و صلح منطقه در غیاب جنایات جنگ طلبان اورشلیم به دست آید.
شاید این دیدگاه‌ها هم متحقق نمی‌شد، اما لاریجانی نقطه وصل میان تمام جریان‌ها و نیروهای مختلف، و مرکز ثقل ادراک و معرفت و تجربه‌های برآمده از نیم قرن اخیر محسوب می‌شد.
خیانت و جنایتی که سبب کشتن و شهادت او شد، ضربه بزرگی به ایران و مردم میهن زد و شخصیت خاصی را از میان مدیران کشور ما کاست.
دیدگاهتان را بنویسید