عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – خیابان داونینگ استریت در لندن و در سیاه شماره ۱۰ آن، که سال‌ها نماد ثبات سیاسی بریتانیا بود، این روزها تصویر متفاوتی از خود نشان می‌دهد. این ساختمان که محل اقامت و کار نخست‌وزیر بریتانیاست، حالا بیشتر به ایستگاهی موقت شباهت دارد؛ جایی که نخست‌وزیرها یکی پس از دیگری می‌آیند، مدت زیادی دوام نمی‌آورند و جای خود را به نفر بعدی می‌دهند.
در حالی که هنوز دو سال از پیروزی قاطع کی‌یر استارمر نگذشته، زمزمه‌های نارضایتی و احتمال سقوط او از درون حزب کارگر شنیده می‌شود. اگر این روند ادامه پیدا کند، بریتانیا در کمتر از هفت سال شاهد ششمین نخست‌وزیر خود خواهد بود. آنتونی سلدون، تاریخ‌نگار برجسته و نویسنده زندگی‌نامه چند نخست‌وزیر بریتانیا، معتقد است زمانی رهبران سال‌ها فرصت اجرای برنامه‌هایشان را داشتند، اما امروز سرعت تحولات سیاسی آن‌قدر بالا رفته که حتی تاریخ‌نگاران هم از جریان حوادث عقب می‌مانند؛ تا جایی که به طعنه می‌گوید شاید پیش از انتشار کتابش درباره ریشی سوناک، ناچار شود نوشتن درباره نخست‌وزیر بعدی را آغاز کند.
ریشه‌های اقتصادی یک بحران سیاسی
اقتصاد بریتانیا سال‌هاست که در یک مارپیچ از بحران‌های پی‌درپی گرفتار شده است. همه‌چیز از بحران مالی جهانی در سال ۲۰۰۸ شروع شد؛ ضربه‌ای که اقتصاد این کشور هیچ‌وقت نتوانست کاملاً از زیر بار آن کمر راست کند. در ادامه، همه‌گیری کرونا و جنگ اوکراین هم قوز بالای قوز شدند و فشار معیشتی سنگینی به مردم وارد کردند.
اما تیر خلاص، خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا بود. آمارها نشان می‌دهند این تصمیم بزرگ، آسیب شدیدی به تولید و تجارت کشور زده است. حالا بریتانیا مانده است و کوهی از بدهی‌های دولتی، هزینه‌های سرسام‌آور انرژی و سفره‌هایی که روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شوند.
پایان عصر دو حزبی و آشفتگی در ساختار قدرت
دیدگاهتان را بنویسید